Zoeken

Goede doelen

FIETSEN VOOR AFRIKA - TOUR D'AFRIQUE FOUNDATION

De Tour d'Afrique Foundation is een Canadese charitatieve organisatie welke fondsen werft voor het beschermen van de Afrikaanse natuur, reservaten en biodiversiteit, maar vooral ter promotie van duurzame alternatieven voor transport in Afrika. Zo wordt de toegankelijkheid voor gezondheidszorg sterk verbeterd middels fietsplannen, daar waar klinieken veraf liggen en gemotoriseerd transport onbetaalbaar is voor lokale gemeenschappen.

De Foundation heeft over de laatste 4 jaar op deze wijze al meer dan 500 fietsen gedoneerd. Het laatste door nauw samen te werken met het Amerikaanse "Institute for Transportation & Development Policy" (ITDP). Een deel van de inschrijfgelden van de Tour d"Afrique deelnemers gaat naar projecten die door de foundation zijn uitgekozen.

Voor meer informatie zie Tour d'Afrique Foundation, www.itdp.org en www.itdp-europe.org.


ENERGIE VOOR ZIEKENHUIS WASSO

De artsen Lennard en Claar Hilterman-Bijleveld werken in het Wasso Ziekenhuis in Noord Tanzania, verweg van grote steden in een steppe achtig landschap dat voornamelijk bewoond wordt door de Maasai (154.000 mensen). Zij en hun drie kinderen zijn door de nederlandse organisatie Tweega Medica voor een periode van twee jaar uitgezonden om de gezondheidszorg op een hoger plan te tillen.

Het ontbreekt Lennard en Claar niet aan persoonlijke energie maar, naast een gebrek aan alles wat je zoal in een ziekenhuis nodig hebt, is hun meest nijpende gebrek dat van kWh Energie om de faciliteiten en apparatuur te doen functioneren. Hun grote wens is een zonne- en/of wind-energie installatie, zon en wind is er namelijk in overvloed.

Help dit mooie traditionele volk overleven: geef ze energie!

Voor meer informatie over het ziekenhuis Wasso en de mensen die daar werken zie www.tweegamedica.com en Informatie over Ziekenhuis Wasso.


Informatie over Ziekenhuis Wasso

Samen met mijn vrouw, Claar Bijleveld, werk ik in het Wasso ziekenhuis in Noord Tanzania. In oktober 2005 werden we door de stichting "Tweega Medica" uitgezonden en op onze manier proberen we nu een steentje bij te dragen aan de verbetering van de gezondheid van de mensen hier. We zijn van plan om hier 2 jaar te blijven en het doel van onze uitzendende organisatie is om de continuiteit in het ziekenhuis te waarborgen middels het uitzenden van nieuwe Nederlandse artsen als wij weer terug naar Nederland gaan.

Claar is anesthesioloog en houdt zich naast het werk op de operatiekamers en de vrouwen afdeling, bezig met de renovatie van de apotheek, superviseert de intensive care en ondersteunt het onderwijs aan het overige medisch personeel. Ik ben huisarts en tropenarts en sta aan het hoofd van de medische afdeling.

Het ziekenhuis waarin we werken is een districtsziekenhuis en voorziet een populatie van 154.000 mensen van medische zorg. We bevinden ons hier ver weg van de bewoonde wereld in een prachtig steppe-heuvelachtig landschap, dat voornamelijk bevolkt wordt door de Maasai. Aangezien een groot deel van onze patiënten dagen moet lopen alvorens ze medische zorg kunnen krijgen, wordt er vanuit ons ziekenhuis iedere week een auto met een arts en een verpleegkundige uitgestuurd (en 1x per 2 weken een vliegtuig) om in de buitengewesten mensen van medische zorg te voorzien.

Zoals in zoveel ontwikkelingslanden is het verschil met de Nederlandse gezondheidszorg groot, en is er ook hier een groot tekort aan medische middelen. Vaak zijn de benodigde artikelen op (zoals infusie vloeistoffen, infusen, tape om infusen en wonden af te plakken, reagentia om laboratorium bepalingen te doen, voeding voor ondervoede kinderen, etc, etc) en moet er geimproviseerd worden.

Daarnaast komt het regelmatig voor dat we ernstig zieke patiënten moeten verwijzen, zonder dat zij daar de liquide middelen beschikbaar voor hebben. (Er moet eerst een koe of geit worden verkocht, hetgeen soms wat lastig is).

Een van de projecten die we hier hebben opgezet is het Poor patients fund. Een soort fonds dat we zelf beheren en aanspreken op onvoorspelbare momenten om mensen die het echt niet kunnen veroorloven te ondersteunen, of geld voor te schieten voor patiënten die met spoed naar een ander ziekenhuis moeten worden getransporteerd (met behulp van flying medical service).

Daarnaast zijn we momenteel bezig om een Aids kliniek op te zetten en proberen daarvoor de benodigde laboratorium apparatuur en energie gesponsord te krijgen.

De rondzend brief van 13 november 2006:

Lieve familie en vrienden,

Na de spannende stemmenstrijd voor ons ideaal, nu weer een wat uitgebreider verhaal.

Helaas koos de redactie van Trouw voor een puur Nederlands project, maar ze gaan nog wel contact met ons opnemen. Mogelijk volgt er binnenkort of met kerstmis een artikel. We zullen zien. In ieder geval heel veel dank voor jullie steun en enthousiaste stem gedrag!

Hier gaat alles verder zijn gangetje en proberen we naast het streven naar mooie idealen toch ook de balans te vinden van wat nou werkelijk door ons bijgedragen moet worden, en wat je kan verwachten van de mensen van het land zelf.

Gisteren hoorden we dat de extra dokter (een Congolese non) waar we vanaf juli al op zitten te wachten, op zijn vroegst volgend jaar in mei haar aantreden zal doen.

Financieel zit het ziekenhuis momenteel in een dal, maar lijkt de toekomst toch wat rooskleuriger. De overheid heeft ons al 4 maanden niet kunnen betalen, waardoor er van het hele ziekenhuis budget voor de rest van het jaar ook niets meer klopt. De kinderinfusen zijn echt bijna op, geen injecteerbare plasmiddelen of glucose strips meer etc. en de internet verbinding kon ook niet meer worden betaald. We zitten daarom nu maar op het goedkoopste abonnement (internet s' avonds en email overdag, met een kleinere bandbreedte) en we hebben weer eens iets moeten voorschieten. Ook de verbouwing voor de Aids kliniek liet maar op zich wachten door alle financiële strubbelingen. Een maand geleden besloten we om onze sok met euro's maar weer verder open te trekken en hebben alles voor de verbouwing in Arusha laten aanschaffen. Helaas zijn ze nog steeds niet met de verbouwing begonnen aangezien de ziekenhuis vrachtwagen met motor pech in Arusha staat.

Momenteel probeert Claar wat te doen aan de verkwisting en de poly-pharmacy die door vele Clinical Officers en verpleegkundigen gehanteerd wordt. Zo worden handschoenen veel te veel en veel te gemakkelijk gebruikt. Het bed opmaken of schoonmaken met 2 paar is zeer gebruikelijk. Op de polikliniek hebben we de regel ingesteld dat iemand met niet meer dan 10 tabletten van een pijnstiller naar huis mag, tenzij wij er toestemming voor geven. Daarnaast mag iemand maar maximaal 4 verschillende soorten tabletten voorschreven krijgen (dit klinkt al erg veel, maar is voor Tanzaniaanse begrippen heel gebruikelijk). Ook proberen we kinderen halve of kwart tabletten voor te schrijven ipv drankjes, wat ook weer een behoorlijke besparing oplevert.

In augustus hadden we nog al onze hoop gevestigd op de Arabieren, mbt de sponsoring van zonne-energie en aanpassingen in het nieuwe nog steeds leeg staande ziekenhuis. Even leek het allemaal goed te komen. Een Arabische cardioloog en nog twee andere Arabieren kwamen de boel hier verkennen en zien waarom wij het nieuwe ziekenhuis nog niet gebruikten (hier dus neergezet door de koninklijke familie van de Verenigde Arabische emiraten ). Wij hebben ze goed de problemen kunnen vertellen en zij waren van plan om hier 10 dagen later met ruim 20 man medisch personeel langs te komen. Deze zijn nooit komen opdagen. Het schijnt dat de koning erachter is gekomen dat zijn neef, de ambassadeur in Dar es Salaam en zijn maatjes malafide werk geleverd hebben en natuurlijk goed voor zichzelf gezorgd hebben. Dit betekende dat de groep die ons dus zou bezoeken op Kilimanjaro Airport weer terug naar huis gestuurd is.

Sindsdien hebben we niets meer van ze gehoord, en zijn verdere sponsoring acties opgezet om de benodigde 200.000 euro te kunnen financieren. Ook de Bill and Melinda Gates foundation maakte kennis met het Wasso ziekenhuis, maar helaas paste we niet binnen het profiel.

Msechu, onze medical officer in charge, heeft de laatste weken druk vergaderd, om een voorstel uit te werken voor een grote Amerikaanse donor, om het Aids/Tb en malaria probleem in ons district aan te pakken. Het voorstel is gericht om administratief los te komen van het Bisdom. Hierdoor zullen toekomstige donoren niet het idee krijgen dat er weer een kerk gebouwd gaat worden voor het geld maar dat het eerder terecht zal komen bij de mensen die echt ziek zijn.

Lennard is momenteel hard bezig om de Aids kliniek op te starten, met hulp van de Elisabeth Glaser Paediatric Aids Foundation en de Nederlandse Albert Schweitser stichting. De eerste patiënten zijn nu gestart op medicijnen! 2 keer in de week spreken we met het Aids team alle patiënten door, om er zo voor te zorgen dat iedereen ervan leert, de patiënten goed begeleid worden en er overzicht is. Bijzonder en een behoorlijke eye-opener was het om mee te helpen bij het opstellen van ons budget voor EGPAF (een Amerikaanse NGO die dmv de US government grands onze regio moet ondersteunen voor het opstarten van Aids klinieken) Tijdens een workshop werd ons geadviseerd om maar zoveel mogelijk dingen op het budget te plaatsen, het was niet aan ons om beperkingen op te leggen.

Dus een nieuwe Toyota Land cruiser, laptops etc etc, ze werden allemaal opgenomen in het budget. Nu maar afwachten wat er wordt goed gekeurd. Begin december verwachten we het antwoord.

Iets waar we toch wel een beetje moeite mee hebben is het feit dat iedereen maar op cursus wil omdat ze daar geld mee verdienen. Lennard was vorige maand in Moshi op een cursus voor AIDS bij kinderen en kreeg ongeveer anderhalf keer zijn maandsalaris uitbetaald, alleen maar om bij de cursus aanwezig te zijn. Het schijnt dat het overal hier zo werkt, en dat je als je als goed bedoelende specialist hier komt om je kennis te delen met de anderen, je een grote zak met geld moet mee nemen om zoveel mogelijk mensen semi geinteresseerd naar je seminar te trekken.

Naast al deze financiele strubbelingen is er in het ziekenhuis medisch gezien natuurlijk ook weer van alles gebeurd.

De nonnen hebben momenteel een goed verzetje door de zorg voor een tweeling die geboren was bij een moeder die helaas door de gevolgen van een ernstige zwangerschapsvergiftiging kort na de bevalling overleed. Vader had al 8 kinderen en maar 1 vrouw (een redelijke uitzondering) dus had direct na het overlijden geen tijd om ook voor de baby's te zorgen. Nu verkneukelen de zusters zich op deze kleine mannetjes.

Er kwam ook een zwangere het ziekenhuis binnen die comateus was en insulten had. Een aantal mogelijkheden was dat zij hersenmalaria had, of hersenvliesontsteking of zwangerschapsvergiftiging, of een combinatie. Alles maar behandeld. Daarnaast was zij ook erg kortademig en had een grote behoefte aan extra zuurstof. Het kind bijna voldragen heeft het niet gered en is na het breken van de vliezen gewoon geboren. Het was niet mogelijk gezien onze apparatuur om een keizersnede uit te voeren. Interessante overwegingen die in Nederland heel anders zijn. Algehele anesthesie was qua ernstig zieke longen niet mogelijk (geen beademingsapparatuur), een ruggenprik is ook geen optie en alleen locale verdoving is niet handig met een onrustige niet aanstuurbare patiënte. Nu gaat het goed kan zij deze week waarschijnlijk wel weer naar huis.

Afgelopen week was er plotseling grote paniek in en rondom het ziekenhuis, er was een grote vrachtauto vol met mensen geslipt en omgevallen. Het resultaat was 5 doden en 16 gewonden. De trauma opvang was erg Afrikaans en bijzonder. Als alle ledematen bewogen konden worden zou er verder geen probleem zijn. Wij zijn het in Nederland wel iets anders gewend, als je ze iets probeert bij te brengen van moderne traumaopvang dan zeggen ze ja en doen vervolgens het tegenovergestelde. Gelukkig luisterde men wel naar Claars advies om een vleugel van het nieuwe ziekenhuis als nood hospitaal in te richten, waardoor er in ieder geval wel een soort van logistiek overzicht was.

Van ons poor patients fund wordt nog altijd gretig gebruik gemaakt. Dit is een fonds dat we zelf in het leven hebben geroepen en zelf beheren, om zo ernstig zieke patiënten met flying medical service of de bus te verwijzen, ondervoede kinderen van voeding of een soort ijzer drank te kunnen voorzien, of om geld voor te schieten voor diegenen die op dat moment even niet hun koe of geit kunnen verkopen en het beloven om het later weer aan ons terug te betalen.

Met Thije en Justine gaat het goed. Thije (net 4) bereid zich op school voor op de eindejaarsexamens!!! Op het schoolplein zijn zij regelmatig aan het marcheren en aan het dansen op trommelmuziek. Je kan goed zien dat hij niet de soepele Afrikaanse ledematen heeft en het gevoel voor de muziek. Nadat hij een tijd lang geen woord Swahili wilde spreken alleen maar Engels en Nederlands is hij nu de vertaler voor ons allemaal. Justine vermaakt zich prima thuis en is erg ondernemend. Regelmatig is zij in het ziekenhuis te vinden met een boek onder haar arm. Zij vertelt dan vol overtuiging dat er maar weinig patiënten waren die dag. Zodra wij bezoek hebben van familie zijn de kinderen erg blij. Claar's tante Elisabeth was op bezoek begin september en twee maanden later liep er een wat oudere blanke dame op het ziekenhuisterrein. Luid gillend renden de kinderen opgewonden naar haar toe, maar helaas.

Onze veestapel begint nu eindelijk volwassen te worden. De haan leert langzaam aan hoe hij moet kraaien en de kippen leggen weer eieren. Tommie onze hond is voor het eerst loops geweest met zeer veel hinderlijk mannelijk bezoek, met resultaat. Nu hebben wij haar gisteren een soort morning afterpil gegeven, wij hopen dat het werkt. Een andere optie volgens een Belgische dierenarts is de zwangere baarmoeder inclusief de eierstokken te verwijderen. Het klinkt erg wreed maar het is hier vol met smerige zwerfhonden, die als ze te vaak op het ziekenhuis terrein komen, door de "watchmen"met een kogel naar de honden hemel verwezen worden.

We verheugen ons op het bezoek van Claars ouders, de gynaecoloog en de orthopeden, al over een weekje, en natuurlijk het meest op de kleine Hilterbaby.

Heel veel liefs,

Lennard, Claar, Thije en Justine